Ik pakte het in de haast uit de kast, een boek voor een korte trip. Net als met een weekendtas: pak alleen in wat je vaak draagt. Maar de auteurs die ik al kende, staarden me verveeld aan. Ik kocht het jaren geleden in de ramsj; op het omslag een sticker met een vernederende prijs. Maar dat is de inhoud niet. Al in het eerste verhaal sta ik midden in het strijdtoneel: platgebombardeerde steden, loopgraven, opgejaagd door sluipschutters. Ik kan het angstzweet uit de lucht oplepelen. En bloed, ik proef het ijzer op mijn lippen. Ik wilde een weekendje aan de realiteit ontsnappen maar beland in de waarheid. De oorlog niet afgebeeld als een videogame, geen tirannen die de boel goedpraten en een zooitje slijmjurken dat uit angst volgt. Nee, verhalen over mannen die getraind zijn om te doden maar dat niet kunnen, die breken op het slagveld, die hun hele leven lang last houden van de horror van geweld waar ze onderdeel van waren.

Ik had nooit eerder van Thom Jones gehoord, maar ben meteen verkocht en verslind zijn drie verhalenbundels. Meer heeft hij niet geschreven, jong gestorven aan diabetes. In Amerika heeft Jones bekendheid verworven met zijn verhalen over Vietnam, waar hij als marinier voor getraind was en na een verloren bokswedstrijd ontslagen werd, door een medemarinier zo toegetakeld dat Jones zijn leven lang last zou houden van epilepsie.

De mooiste verhalen zijn die over de periode na de oorlog: mannen die de strijd in hun kop meenemen, de adrenaline die tegen de wanden van de aderen klotst, de schuld die als een rat naar binnen vreet, mannen die daardoor in het privé-isolement van de waanzin terechtkomen, waar de oorlog die daarbuiten alweer geluwd is, oneindig blijft voortduren.