Legend of a Suicide was de aanleiding voor de ontmoeting. Het was het lievelingsboek van schrijver en mijn geliefde Robin van den Maagdenberg, en kort daarna ook het mijne. Robin interviewde David Vann in Engeland, waar hij lesgaf. Op één dag heen en terug, om te achterhalen hoe je een wond uit het verleden omvormt tot een verhaal waarin die wond kan helen.

Legend of a Suicide bestaat uit verhalen rond een novelle, die samen een roman vormen. In het eerste verhaal pleegt een vader zelfmoord en laat hij zijn zoon ontredderd achter. In de novelle in het midden draait het perspectief om: nu is het de zoon die zelfmoord pleegt, en de vader die onmogelijk verder kan leven. In de laatste verhalen keren we terug bij de zoon, inmiddels een volwassen man, en loopt de legende van de zelfmoord in zijn leven mee. Die omkering in het midden, dat was wat ons raakte.

Robin schrijft in haar non-fictie over de impact van de zelfdoding van haar oma, die doorwerkt in het leven van haar vader, en in dat van haarzelf en haar zus. Over hoe we achterwaarts lopen om te begrijpen wat ooit is gebeurd. Ik schrijf in mijn romans over de vroege dood van mijn moeder en mijn broertje, en over hoe de onmacht van die gebeurtenissen nog steeds in alles voelbaar is. In mijn laatste roman, Morgen ben ik er weer, loop ik terug mijn herinneringen in, om nog een eind met mijn moeder op te kunnen lopen - om te weten hoe het was, die laatste maanden waarin zijn zweeg en morgen alles beter zou zijn.

Een dag na Robins bezoek kwam David Vann naar Amsterdam. Hij had haar uitnodiging om bij ons langs te komen aangenomen, en nam een fles whisky mee. We nodigden vrienden uit. We dronken. We dansten. De eeuwenoude pilaren in ons huis deden mee. Er ontstond een spontaan idee om voor de volgende dag bevriende schrijvers uit te nodigen. Vann vertelde over de opzet van zijn romans: dat ze in essentie tragedies zijn. Gaf zijn inspiratiebronnen prijs: Annie Proulx, Cormac McCarthy, en zijn voormalige leraren John L'Heureux en Grace Paley. En ging in op zijn interesse in Oudengels, reciteerde minutenlang uit Beowulf, hypnotiserend bijna, een taal die de basis vormde voor Bright Air Black, zijn hervertelling van Medea.

Na zijn vertrek bestudeerde ik zijn andere romans. Ze zijn intens, aards, rauw en fysiek. Ze schuren en ze bloeden. Vann is zonder twijfel de schrijver die me het meest heeft geïnspireerd. Anders dan bij McCarthy hebben zijn personages een ziel en een ontwikkeling, en een duisternis die zowel afschuwelijk als menselijk is.

Bright Air Black was een inspiratiebron voor Morgen ben ik er weer, voor de mythische passages die aan de hoofdstukken voorafgaan. In de opening zit een bewuste echo van Vanns tekst, om De Moeder in de traditie van Medea te plaatsen. Maar waar Medea haar kinderen offert uit wraak, offert De Moeder in mijn verhaal zichzelf om haar zoon te redden.

Vann woont inmiddels in Azië, waar hij een duikschool heeft. Hij schrijft nog steeds en publiceert vooral op zijn eigen website. Af en toe hebben we contact. Vorige week kwam er een uitnodiging: of we de dagen in Amsterdam wilden overdoen, nu in de Filipijnen. Misschien lopen we over een paar maanden opnieuw achterwaarts, dit keer naar een goede tijd.